माझी मराठी - भाव मनाचे मान मराठीचा {Majhi Marathi}

Marathi Kavita : धुंद अबोली ....

2011-12-28T10:00:00.000+05:30

निळी सावळी रात नशीली
प्रहर जुना प्रीत नवेली ....
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

गंध गहिरा पाकळ्यांचा
बहर नवा गोड फुलांचा
तरारले मन आज कशाने
स्पर्शात स्पर्श चांदण्याचा

देहात गोऱ्या मग मिसळे लाली
ओठी हसू जणू गुलाब गाली ....
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

मंद मंद प्रवास प्रणयाचा
कहर होता यौवनाचा
आज असे हे हृदय गुंतले
कसा आवरू क्षण मोहाचा

श्याम वेडी मग राधाही भुलली
मेघ वर्णी जणू न्हाऊन गेली
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

कवि : रुपेश सावंत

Marathi Kavita : खूप अवघड असत ...

2011-12-26T10:00:00.000+05:30

खूप अवघड असत ...

कोणालातरी मनात ठेवण सोप असत
पण कोणाच्यातरी मनात बसन खूप अवघड असत
कोणासाठी जगन खूप सोप असत
पण कोणीतरी आपल्यासाठी जगन खूप अवघड असत

कोणीतरी आवडण सोप असत
पण कोणालातरी आपण मनापासून आवडन खूप अवघात असत
प्रेम तर खूप जणांवर बसत
पण कोणीतरी आपल्यावर प्रेम करण खूप अवघड असत

उजेडात कोणीही चालतो संगती
पण अंधारात कोणीतरी वाट दाखवण खूप अवघड असत

कवि : नागेश

Marathi Kavita : बंदी

2011-12-24T10:00:00.000+05:30

माझा देह फक्त साडेतीन हात..
इच्छा मात्र अमाप आहेत.
मनाच्या खोल काळ्या बिळात..
विषय-वासनांचे साप आहेत.

थकत नाही मी उपभोग घेउन..
रोज लागतात नवी-नवी साधने.
ठाउक आहे, राहिलोय बंदी होउन..
हवीशीच वाटतात सगळी बंधने.

अध्यात्मापासुन लांबच रहातो..
नाही कळत देहापल्याडच्या गोष्टी.
इश्वरालाही कधी मधी स्मरतो..
फक्त माझ्या कामना-पुर्तिसाठी.

देह जरी हा थकला-पिकला
पुरता कधीच निवणार नाही.
मेल्यानंतर माझ्या पिंडाला..
दर्भाचा-कावळाही शिवणार नाही.

कवि : ________

Marathi kavita : एक-एक पाऊल

2011-12-22T10:00:00.000+05:30

मित्रा जरा आभाळात, झेपाऊन तरी बघ
तुझ्या पंखातले बळ, आजमाऊन तरी बघ

कवेत तुला घ्यायला, आतुर आहे आकाश
चारी दिशांना पसरलाय, छान सोनेरी प्रकाश

धुक्यात हरवलेल्या तुला, आज हे दिसत नाही
धीर धर थोडा काळ, धुके कायमचे असत नाही.

टिकुन रहा धिरोदात्तपणे, घेत यशाची चाहुल
पचऊन सारे नकार, उचल एक-एक पाऊल

कवि : ________

Marathi kavita : अंतिम

2011-12-21T11:34:00.002+05:30

शोकसागरात होईल आयुष्य हे चूर
जाईन जितका मी तुझ्यापासुन दूर

करेन मी प्रेम याच्या-त्याच्यावर
होईल फिके तेही काही काळानंतर

कितीही मिळवले तरी सदा भासेल भ्रांत
नाही होणार माझा जीव कधिही पूर्ण शांत

सतत एक पोकळी मला जाणवत राहिल
भरायचा प्रयत्न करेन तेवढी वाढत जाईल

तूच अंतिम साध्य, भवसागरातुन मला तारणार
तुझ्यापेक्षा काहीही कमी मिळुन सुखी नाही होणार

कवि : ________

Marathi Kavita : मी

2011-12-10T10:00:00.000+05:30

मी तर मी नाहीच
मनातले रुप माझे
कधी कधी तू स्मरताना
ओली पापणी करतोस का
नभाचे पाऊल वाकडे
कधी अंगणी पडते का

उद्याचे स्वप्न बापुडे
कधी आपले म्हणतोस का
गीत माझे स्मरताना
भास जवळी घेतोस का

मी तर मी नाहीच
तूला कधी मी दिसते का
गतकाळाच्या जिर्ण सावल्यां
कधी कुशीत तू भरतोस का

पाऊस वेडा सांगुन जातो
सरीसरीतुन भिजताना
तूला असेच होते कारे
पावसाचे मन जळताना

चिंब झाले मी राधा
नभी सावळा दिसला रे
तूझ्या सावलीचे भास सारे
तू ढगातून हसला ना

कवि : कल्पी जोशी

Marathi kavita : अस्थाला जाणारा सूर्य

2011-12-09T09:32:00.001+05:30

अस्थाला जाणारा सूर्य
निसर्गाची होणारी घुसमट,
आज एक संकेत देत आहे .....
रात्र हि वैर्याची आहे...............

गावाबाहेरची पडकी विहीर
नरसोबाच्या नावाचा उतारा,
अमावस्ये चा चंद्र साक्षीला आहे ......
रात्र हि वैर्याची आहे...............

वेशी कडचे चिंचेचे झाड
रात्री अपरात्री टीवटीवनारी टिटवी,
जंगली कुत्र्याचं आकसून रडण सांगत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

मैलो अंतराची पाऊल वाट
रस्त्यात लागलेली मसणवाट ,
चिता जाळण्यात मग्न आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

दूर कुठे ओसाड रान
पिकलेल ते उसाचे शेत ,
आज कोल्हयांची गर्दी वाढतच आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

खळ खळ वाहणारा ओढा
अवती भवती पसरलेली शांतता ,
आज ओरडून ओरडून सांगत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

पडलेल्या घराच्या भिंती
हवेने वाजलेली कडी ,
कोणीतरी असल्याचा भास होत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

मध्यान रात्रीची वेळ
तीच श्वासांची कुजबुज
अजूनही रात्र सरायला वेळ आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

अंधाराच्या चादरीला पडलेलं चिद्र
एक सूर्य कवडसा आत आला आहे
ह्या पाहते नंतर ती रात्र..... पुन्हा येणार आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............रात्र हि वैर्याची आहे..

कवि : रोहन पाटील

Marathi kavita : चंदेरी वादळं

2011-10-27T05:00:00.000+05:30

स्वतःच्या मनात दाटलेल्या अमावस्येला
लाखोली वाहत असताना एकदातरी पहायचा होतास

माझ्या नजरेत उतरलेला चंद्र...

जग नसतं दीपलं पण
वाट दाखवण्यापुरतं चांदणं नक्की होतं

माझ्या चंद्रमौळी आकाशात...

भैरवी बरीच रेंगाळली होती,
तरी तू आला नाहिस..

गालावर सुकून गेलं चंद्रपाणी..

डोळे गच्च मिटुन
सगळी कवाडं बंद करुन बसले

तरी श्वासात दरवळत होताच चंद्र...

चंद्राळलेलं आभाळ नाही मिळालं तुला
पण तोवर माझ्यात रुजला होता

तुझा चंद्राचा हट्ट...

निघुन जातात तुझ्यासारख्याच
नि:शब्द शांततेत

हल्ली चाहुली उठवत नाहीत चंदेरी वादळं...

शुभ दीपावली

2011-10-25T15:53:00.002+05:30

तेज दिपांचे उजळुन आले
दिप मनींचे झणी प्रकाशले..
तेजाळलेल्या ज्योतींमधुनी
ओज तयांचे ओसंडूनी न्हाले..!!

दिपवाळीच्या आनंदामध्ये
आर्त मनांचे विरुनी गेले..
सुख-दु:खाच्या गंधात सारे
आयुष्य सुखे गंधावून गेले..!!

गाणे मनातले ओठी आले
दिपावलीसह फुलून गेले..
सुमन सुगंधी दिपावलीचे
दिपांसवे जिवनी दरवळले..!!

कानी निनादती तेच तराणे
सदैव एक ते आनंदी गाणे..
आले दिन सौख्याचे आले
सवे घेवुनी समृद्धीचे मेळे..!!

शुभम भवतु ! शुभ दीपावली !!

Marathi kavita : काव्यात जीवन

2011-10-06T10:00:00.000+05:30

काव्यात जीवन की जीवनात काव्य
नेमके मला कळत नाही
'डेली रुटीनच्या 'चक्रात अडकलेल
जगणंही मला जमत नाही

माझ्या परीने कवितेचा
अर्थ वेगळा मी लावतो
धकाधकीच्या जीवनात हरवलेले
क्षण पुन्हा एकवार जगतो

तसं कविता करणे हा
माझा प्रांत नाही
भावना आवरू शकतो
शब्दांचा हट्ट जात नाही

कवितेतून प्रेमाचा अविष्कार करणे
आजकालची fashion बनलीय
प्रेमवेडी कविताही आज
कितेकांच्या 'दिल की धडकन' बनलीय

असत कवितेत कधी कधी
पर्ज्यन्यधारांच बरसण.....
तर कधी असत
नुसतंच कळीतून फूलाच उमलण ...

कधी कधी कविताही
नागमोडी वळणे घेत येते
जीवनातल्या खाच खळग्याना
अर्थ वेगळा देऊन जाते

खुपदा अस वाटत
आपणही कविता करावी
तिच्या स्वप्नील डोळ्यांना
शब्दांची ओंजळ वाहावी

.....आणि मग माझी
भावना बोलकी होते
शब्दांच लेणें लेऊन
............'कविता' बनून येते

कवि : डॉ परमेश्वर

Marathi Kavita : चार पावल

2011-10-04T15:59:00.001+05:30

चार पावल पुढ गेलो की
पुन्हा पाठी फिरावस वाटत
चुकल्या नजरेंन मान
तिरपी करूंन
तुला पहावस वाटत

ऑफिस मधे निघालो की
तू खिड़की जवळ यायचीस
केसाचा बहाना करत
इशारा मला करायचीस

तुझा हसरा चेहरा पाहून
खुप आनंद वाटायचा
पुन्हा तोच हसरा चेहरा
घरी येताना दिसायचा

गाड़ी सावकास चालव
लवकर घरी ये
जेवलास का
चहा पिलास का
आय मिस यू
असे असंख्य मेसेज
करून तू खुप प्रेम करायचिस
गोड आयूश्याची स्वप्न रंगउन
खुप काही सांगायचीस

तू गावी गेलीस की
जिव कासाविस होयचा
तुझा चेहरा पाहन्या साठी
उर भरून यायचा

तू गावी जाताना
लवकर येते सांगुन जायचीस
ठरलेल्या दिवशी लगेच यायचीस
...त्या दिवशी तू अचानक निघून गेलीस
का ग मला दुखाच्या खाइत सोडून गेलीस
आज तुझ्या सहवासाचा भास् मला होतो
दूर दुखाच्या जगात घेउन मला जातो

कवि : विनोद शिंदे

नवरात्र शुभेच्छा...

2011-09-28T09:28:00.000+05:30

दुर्गे दुर्गटभारी तुजविण संसारी
अनाथनाथे अंबे करुणा विस्तारी
वारी वारी जन्म मरणांतें वारी
हारी पडलो आता संकट निवारी॥१॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
त्रिभुवनी भुवनी पाहता तुज ऐसे नाही
चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही
साही विवाद करता पडले प्रवाही
ते तू भक्तांलागी पावसि लवलाही॥२॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
प्रसन्नवदने प्रसन्न होशी निजदासा
क्लेशापासुन सोडी तोडी भवपाशा
अंबे तुजवाचून कोण पुरवील आशा
नरहरि तल्लिन झाला पदपंकजलेशा॥३॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
Source : http://www.marathigreetings.net

Marathi Kavita : सुख

2011-09-21T10:00:00.000+05:30

सुखा मागे धावता धावता विवेक पडतो गहाण,
पाण्यात राहूनही माशाची मग भागत नाही तहान.
स्वप्न सत्यात आनता आनता दमछाक होते खुप ,
वाटी वाटीन ओतले तरी कमीच पडत तुप .

बायका आणि पोरंसाठी चाले म्हणे हा खेळ,
पैसा आणून ओतेन पण मागु नका वेळ.
करियर होत जीवन मात्र जगायच तंत्र ,
बापाची ओळख मुले सांगती पैसा छापयाच यंत्र.

चुकून सुट्टी घेतलीच तरी स्वतः पाहुना स्वताहच्याच घरी ,
दोन दिवस कौतुक होत नंतर डोकेदुखी सारी.
मुलच मग विचारू लागतात बाबा अजुन का हो घरी ?
त्यांचाही दोष नसतो त्याना सवयच नसते मुळी.

क्षणिक औदासीन्य येत ,मात्र पुन्हा सुरु होत चक्र ,
करियर करियर दलन दलता स्वास्थ्य होते वक्र .
सोनेरी वेली वाढत जातात घराभोवती चढलेल्या ,
आतून मात्र मातीच्या भिंती कधीही न सारवलेल्या .

आयुष्याच्या संध्याकाळी मग एकदम जाणवू लागत काही
घालान्याच्या हट्टापाई श्वासाच मुळी घेतला नाही .
सगळ कही पाहता पाहता आरशात पाहन राहून गेल ,
सुखाची तहान भागता भागता समाधान दूर वाहून गेल .

कवी - _________

Marathi Kavita : जमेल का पून्हा लहान व्हायला?

2011-09-19T16:11:00.000+05:30

"क्षणात घेतात कट्टी
अन क्षणात घेतात बट्टी
आवडते त्यांना शाळा
जर असेल तर सूट्टी

कोणाच काही न ऐकनारा
स्वभाव त्यांचा हट्टी
धाक दाखवायला घ्यावी लागते
हातामध्ये पट्टी

अभ्यासाचा वेळी यांना
खेळ भारी सुचतो
क्लासमध्ये बसल्या बसल्या
बाजुवाल्याला पेन्सीलच टोचतो

छडीसारखे प्रसाद तर
यांना रोजचेच भेटतात
दप्तर फ़ेकून घरात
खेळायला पळतच सुटतात

अभ्यासात नेमके यांचे
पाढेच कसे चुकतात
गणित सोडवायला घेतल की
हातचे एकच हुकतात

चित्र काढतांना मात्र
चित्रामध्येच घुसतात
ओरडा खाऊन मोठ्यांचा
कोपर्‍यात जाऊन बसतात

अस हे लहाणपन पून्हा कधीच
वाट्याला कुणाच्या येत नाही
लहान मुलांबरोबर खेळतांना
ठरवूनही मन लहान होत नाही
....मनापासून

कवि : _________

आई, मला पावसांत जाउं दे

2011-09-15T11:02:00.000+05:30

आई, मला पावसांत जाउं दे
एकदांच ग भिजुनी मला चिंब चिंब होउं दे ॥धृ.॥

मेघ कसे हे गडगड करिती
विजा नभांतुन मला खुणविती
त्यांच्यासंगें अंगणांत मज खूप खूप नाचुं दे ॥१॥

खिडकीखालीं तळें साचलें
गुडघ्याइतकें पाणी भरलें
तऱ्हेतऱ्हेच्या होड्यांची मज शर्यत ग, लावुं दे ॥२॥

बदकांचा बघ थवा नाचतो
बेडूकदादा हाक मारतो
पाण्यामधुनी त्यांचा मजला पाठलाग करूं दे ॥३॥

धारेखालीं उभा राहुनी
पायानें मी उडविन पाणी
ताप, खोकला, शिंका, सर्दी वाट्टेल तें होउं दे ॥४॥

गायक : योगेश खडीकर
गीतकार : वंदना विटणकर
संगीत : मीना खडीकर

Marathi Kavita : बासरी..... (गझल )

2011-09-10T12:09:00.000+05:30

तुला भेटण्याचीओढ ना खरी

तुझी भेट व्हावीएकदातरी

तरी राहिले राखेतमी तुझ्या

मला जाळले मेल्यावरीजरी

म्हणू सोय किंवाम्हणू वावडे

नको आपले नातेतुझ्यापरी

तसे काय बाकी व्हायचेम्हणा

फुलांच्या इजांनीया मनावरी

किती अंतरीची अंतरेअशी

जशी खोल अश्रुंनादुःख दरी

कधी ओठ तू होशीलरे अता

नको सूर हे आणीकबासरी

जरा ऐक माझे एकएवढे

"जिथे पायआहे तीच पायरी "

कवी : कविता मोकाशी

Marathi Kavita : फक्त तुझ्या खुषिकरता

2011-09-08T12:05:00.000+05:30

Marathi Kavita : प्रत्येकाच्या मनात...

2011-09-05T10:59:00.000+05:30

प्रत्येकाच्या मनात असते एक कविता
भाग्यवान ज्यांना व्यक्त होण्यास मिळते शब्द सरिता.....

प्रत्येकाच्या मनात असतात भावनांचे सागर
भाग्यवान ज्यांना मिळते शब्दांची किनार ..........

प्रत्येकाच्या मनात असतात कल्पनेचे मोती
भाग्यवान ज्यांना ते शब्दांत गोवता येती...............

प्रत्येकाच्या मनात असतात आठवणींच्या लाख कळ्या
भाग्यवान ज्यांच्या कळ्या शब्दरुपाने फुलल्या.........

प्रत्येकाच्या मनात असतात असंख्य कृष्णविवरे
भाग्यवान ज्यांना मिळतात शब्दरूपी प्रकाशांची दारे.......

प्रत्येकाच्या मनात असतं निरागस चांदण
भाग्यवान ज्यांना चांदण्यासाठी मिळते शब्दांचे कोंदण...........

प्रत्येकाच्या मनात असतो सदैव एक मी
भाग्यवान ज्यांना लीन करता येतो मी शब्दब्रम्ही..........

कवि : पंकज

Marathi Kavita : माझी राणी ....

2011-09-04T10:58:00.000+05:30

पाखरू वेडे मन असे,
शोधीत फिरे तुलाच राणी ....
कधी आर्त साद घाली,
कधी तुझीच गाई गाणी ....

शांत शांत सूर हे नवे,
तुझेच ऐकू येती राणी ....
कधी सुरांची मैफल सजे,
कधी गुणगुण तुझीच कानी ...

दूर दूर नभ एक वेडा,
रूप दाखवी तुझेच राणी ....
कधी होई चित्रकार तो,
कधी मनास कुंचला मानी ....

खिडकीतला हा अवखळ वारा,
चाहूल तुझीच देतो राणी ....
कधी गंध तुझ्या तनुचा,
कधी तुलाच मिठीत आणी ....

पावसाची रिमझिम ओली,
चिंब करी तुला राणी ....
कधी ओला मी तुझ्यासवे,
कधी ओल्या जाणीवा मनी ....

चांदण्यांची रात्र सजली,
आठवणीत तुझ्याच राणी ....
कधी फुलते हसू ओठी,
कधी डोळ्यांत जमते पाणी ....

तूच तू एक तुझेच सारे,
तुझाच मी पण झालो राणी ....
कधी गुंतलो कसा कुठे,
कधी हरवलो न ठावे सजणी ....

कवि : रुपेश सावंत

Marathi Kavita : देव

2011-08-31T23:00:00.000+05:30

वार गणेशाचा, रांगा ही लागल्या,
अशा लांब भल्या, दर्शनास.

लांबुनी चालत, गाडीत बसून,
येती भक्त जन, देवळात.

लोक घालविती, तास पाठी तास,
एका दर्शनास, देवाजीच्या.

आतल्या आत, चिडे गणराय,
म्हणे सांगू काय, निर्बुद्धांस.

वेळ हा वाचवा, सचोटीचा धंदा,
ठेवोनीया श्रद्धा, माझ्यावरी.

कर्म न करीता, येता देवळात,
विचार मनात, जगातले.

इथे फक्त माझी, मुर्ती रहातसे,
समजावे कैसे, अडाण्यांस.

देह इथे परी, मन फिरतसे,
लुबाडावे कैसे, दुसर्‍यास.

पाप करोनीया, देता मला लाच,
मनातली बोच, जात नसे.

घालविता वेळ, नासाडता अन्न,
पावेन मी कसा, हाची प्रश्न.

सत्य आचरणा, पुण्य ही होईल,
देवच येईल, पहाण्यांस.

करा दान धर्म, मला नको काही,
एक हाक खरी, मला खूप.

मनास विचारा, मला आत शोधा,
सपडेन खरा, तुमच्यात.

कवी - आदी जोशी

पूर्व प्रकाशन : http://adijoshi.blogspot.com/2008/06/blog-post.html

Marathi kavita : बाप...

2011-08-26T16:40:00.003+05:30

शाळेपासून बापाच्या, धाकात तो राहत असतो,
कमी मार्क पडलेलं, प्रगतीपुस्तक लपवत असतो,
आईच्या पाठी लपून तो, बापाशी बोलत असतो,
डोळा चुकवून बापाचा, हुंदडायला जात असतो...

शाळा संपते, पाटी फुटते, नवं जग समोर येतं,
कॉलेज नावाच्या भुलभुलैयात, मन हरखून जात असतं,
हाती असलेले मार्क घेऊन, पायऱ्या झिजवत फिरत असतं,
बाप पाहतो स्वप्नं नवी, हे मुखडा शोधत असतं...

सुरू होतं कॉलेज नवं, दिवस भुर्रकन उडून जातात,
एटीकेटीच्या चक्रातून, वर्षं पुढे सरत जातात,
ग्रुप जमतो, दोस्ती होते, मारामाऱ्या दणाणतात,
माझा बाप ठाऊक नाही, म्हणत धमक्‍या गाजत असतात...

परीक्षा संपते, अभ्यास सरतो, डिग्री पडते हाती याच्या
नोकरी मिळवत, नोकरी टिकवत, कमावू लागतो चार दिडक्‍या,
आरामात पसरणारे बाजीराव, घोड्यावरती स्वार होतात,
नोकरीच्या बाजारात, नेमानं मोहिमा काढू लागतात...

नोकरी जमते, छोकरी सापडते, बार मग उडतो जोरात,
एकट्याचे दोघे होतात, सुखी संसार करू लागतात,
दोघांच्या अंगणात मग, बछडं तिसरं खेळू लागतं,
नव्या कोऱ्या बापाला, जुन्याचं मन कळू लागतं...

नवा कोरा बाप मग, पोरा सवे खेळू लागतो,
जुना बाप आता नव्याने आजोबाच्या कायेत शिरतो,
पोराशी खेळता खेळता दोघेही जातात भूतकाळात
एकाला दिसतो दुसरा लहान, दुसरा पाहतो गोष्ट महान...

रंगलेल्या गोष्टीत या, मग शिरतो फ्लॅश बॅक
बापाच्या भूमिकेतून, पोर पाहतो भूतकाळ
लेकरासाठी मग त्याला कळवळणारा बाप दिसतो,
त्याची लाल रेघ जो, उरात घेऊन फिरत असतो...

कडकपणाच्या आवरणाखाली, झुळझुळणारं पाणी असतं,
भल्यासाठी लेकरांच्या झगडणारं हाड असतं,
दोन घास कमी खाईल; पण पोरांना गोड देतो,
हट्टासाठी पोरांच्या ओव्हरटाईम तो मारत असतो...

डोक्‍यावरती उन्ह झेलत, सावली तो देत असतो,
दणाणत्या पावसापासून, कुटुंब आपलं जपत असतो,
घर नीट चालण्यासाठी स्वतः बाहेर फिरत असतो,
आईच्या मऊशार तळव्यामागचा, तोच राकट हात असतो...

बाप कधी रडत नाही, बाप कधी खचत नाही,
बाप कधी उतत नाही नि बाप कधी मातत नाही,
पोरं सोडतात घरटं अन्‌ शोधू लागतात क्षितिजं नवी
बाप मात्र धरून बसतो, घरट्याची प्रत्येक काडी...

पोरांच्या यशासोबत त्याचं मन हसत असतं,
अपयश पचवताना, ते आतून रडत असतं,
काही झालं, कितीही झालं, तरी कणा ताठ असतो,
खचलेल्या पोराला तोच तर उभारी देत असतो...

सारी कथा समजायला फार मोठं व्हावं लागतं,
बापाचं मन कठीण फार, चटकन हाती लागत नसतं,
आकाशाहून भव्य अन्‌ सागराची खोली असते
बाप या शब्दाची महतीच मोठी न्यारी असते...

कळत नाही बापाचं मन स्वतः बाप झाल्याशिवाय,
बापमाणूस असतो तो, बापांशिवाय कसा कळणार?
असतं न्यारंच रसायन, त्याची फोड उकलत नाही,
म्हणून तर बापावर कविता कोणी करत नाही...

करणार कशी कविता कोण, तो त्यात मावत नाही,
चार ओळीत सांगण्यासारखा बाप काही लहान नाही,
सोनचाफ्याचं फूल ते, सुगंध कुपीत ठरत नाही,
बाप नावाच्या देवाचा, थांग कधी लागत नाही...

केला खरा आज सायास, त्याला थोडं शोधण्याचा,
जमेल तेवढा सांगितला, आधार आमच्या असण्याचा
एक मात्र अगदी खरं, त्याच्याशिवाय जमत नाही,
आईमार्फत बोललं तरी, बोलल्याशिवाय राहवत नाही...

सांगतो आता शेवटचं, कान थोडा इकडे करा,
आभाळ पेलून धरण्यासाठी, आभाळाचाच श्‍वास हवा,
बाप नावाच्या पारिजातकाचं, असंच काहीसं जिणं असतं,
ते समजून घेण्यासाठी बापच असणं भाग असतं...

कवी : अभिजित थिटे

साभार : http://www.esakal.com/esakal/20100620/4633423062601051076.htm

Marathi Kavita : प्रीत

2011-08-19T11:56:00.000+05:30

आपल कोणीतरी असण्यापेक्षा
आपण कोणाचे असण्यात आनन्द आहे
चार दिवास झिजण्यापेक्षा
एका दिवसाच्या जीवनचा अर्थ आहे
वादळातून चालण्यापेक्षा वादळात
मोहेन पडण्यात समर्पण आहे
कठावरून डोकावण्यापेक्षा
पुरामध्ये झोकून देण्यात जीवन् आहे
कोणी आपल्यासाठी झुरण्यापेक्षा
आपण कुणासाठीतरी झुरण्यात प्रीत आहे,
आपल कोणीतरी असण्यापेक्षा

आपण कोणाचेतरी असण्यात आनंद आहे

कवी : _________

Marathi Kavita : अजुन उजाडत नाही ग !

2011-08-17T17:51:00.000+05:30

अजुन उजाडत नाही ग !
अजुन उजाडत नाही ग !

दशकामागून सरली दशके
अन् शतकाच्या गाथा ग !
ना नावाटान्च मोह सुटे वा
ना मोहांच्या वाटा ग !
पथ चकव्यचा, गोल सरळ वा
कुणास उमगत नाही ग
प्रवास कसला? फरफत अवघी !
पान जुळातून वाही ग...

कधी वाटते 'दिवस' 'रात्र' हे
नसते काही असले ग
त्यांच्य़ा लेखी रात्र सदाची
ज्यांचे डोळे मिटले ग
स्पर्श आंधळे.. गंध आंधळे भवताली वनराई ग
तमातली भेसूर शांतता... कानी कुजं नाही ग...
अजुन उजाडत नाही ग...

एकाच पळभर एखादी कळ
अशी सणाणुन जाते ग
शणात विरती अवघे पडदे
लख काही चमचमते ग !
ती कळ सरते... हूरहुर उरते अं पिकण्याची घाई ग
वरवर सारे शिंपण काही आतून उमळत नाही ग !!!

गीत : संदीप खरे
संगीत : डॉ. सलील कुलकर्णी
स्वर : डॉ. सलील कुलकर्णी

Marathi Charoli : तीनं मला दुःख दिलं

2011-08-17T12:16:00.000+05:30

१. प्रेम

प्रेमाला नात्यात बसवण
खुपदा प्रेमाला घातक ठरत
पण ते तस नाही बसवल तर
लोकांच्या द्रुश्टीने पातक ठरत.

२. तीनं मला दुःख दिलं

तीनं मला दुःख दिलं,
म्हणून मित्र उदास आहे.
कस सांगू त्याला,
मी किती आनंदी आहे
शेवटी मला तिच्याकडून
काहीतरी मिळालं आहे

स्वातंत्र दिनाच्या हार्दिक शुभेछा ...

2011-08-14T23:00:00.001+05:30

64^th Independence Day of India

६४ व्या स्वातंत्र दिनाच्या सगळ्या भारतीयांना हार्दिक शुभेछा ...

आज १५ ऑगस्ट २०११ , भारताला स्वातंत्र मिळुन ६४ वर्षे पुर्ण झाले. या स्वातंत्रा साठी लढलेल्या सगळ्या लोकांचे स्मरण करुन मी तुम्हाला हार्दिक शुभेछा देतो.

जय हिंद !!!

जय महाराष्ट्र!!!

Marathi Kavita : पक्षी

2011-08-14T10:10:00.000+05:30

रानात झोपलेले पक्षी उडून गेले
माझ्या घरात माझे डोळे भरून आले

देवून साद रात्रि झाडीत दूर कोठे
त्या काळ भोर रात्रि त्यांनी प्रयाण केले

नाजुक पावलानी त्यानी हळूच यावे
त्यांचाच चाहुलीने डोळ्यात पंख ओले

आता कुणास सांगू माझा मुक्या व्यथा या
आकाश सुन्न आहे डोळ्यात गोवलेले

केव्हा,कसे मिळावे माझे अबोल पक्षी
त्यानीच सर्व माझे डोळे लुटून नेले

त्या दूर दूर वता आता उजाड़ झाल्या
माझे सुरेल गाने त्यानी चुकून नेले

कवी - कियोस्का

माझी मराठी - भाव मनाचे मान मराठीचा

2011-08-12T11:17:00.003+05:30

प्रिय वाचकोहो नमस्कार...

मला तुम्हाला सागंताना आनंद आहे की, आज पासुन दे धक्का !!! हा ब्लोग नविन रुपात, नविन नावाने तुमच्या समोर सादर होत आहे. या ब्लोग चे नाव

माझी मराठी - भाव मनाचे मान मराठीचा

मनातील भावनांना मराठी शब्दात मांड्ण्याचा एक प्रयन्त...

असे बदलण्यात आले आहे.
मला वाटते की हा बदल तुम्हा सगळ्यांना आवडेल आणि आज प्रयन्त जसे तुम्ही आम्हाला प्रेम आणि सहकार्य केले ते पुढेही कराल.

विनंती : ब्लोगवर अजुन बर्‍याच प्रमाणात बदल करायचे बाकी आहे, तेव्हा तुम्हाला ब्लोग बघतानां काही अडचन येतिल त्याबद्दल मी तुमची माफी मगतो. तुमच्या कडे काही सुचना किंवा तुम्हाला दिसलेल्या चुका ज्या आम्ही सुधाराव्यात असे तुम्हाला वाटते त्या तुम्ही आम्हाला नक्की सांगा...

धन्यवाद

Marathi kavita : घेवो कवेत आकाश ...

2011-08-12T11:00:00.001+05:30

चोची-चोचीने ईवल्या
जमवूनी काडी-काडी ,
शोध-शोधीत फ़िरते
रानं-वनं , फ़ांद्या-झाडी...

क्षितिजाच्याही पल्याड
दिसे सिमेंट-कॊंक्रिट ,
शोधु कुठे नदी-नाले ?
बांधू कुठशी घरटं ?

तुझा चॊसोपी गं वाडा
पुढे-पाठी गं अंगण ,
देई-देई गं आडोसा
मी गं पहिलीट्करीणं...

काट्या-कुट्या नि कापूस
बाई जरा-थोडं सोस ,
चिव-चिवाट गं पिल्लांचा
लाजवेल सनईस....

नवा-मासाची तपस्या तुझी
जशी आली फ़ळाळून ,
पंखाखाली अंडी माझ्या
उबो-वाढो रातदिनं...

राजाबिंडा घरधनी
तुझं गोंडस गं बाळ ,
भरवीन ईल्लु-घास
पिल्ला पंखा येण्या बळं...

बघ सोनुलं गं तुझं
रोमरोमी दिव्य ध्यास ,
उडो पिल्लू माझं असं
घेवो कवेत आकाश ...

कवि : ______

Marathi Kavita : जीवन

2011-08-10T11:27:00.000+05:30

Marathi Kavita : विसरु नको तू मला

2011-08-04T18:17:00.003+05:30

Marathi Kavita : अशी लाजली सखी आज ....

2011-07-31T10:00:00.000+05:30

अशी लाजली सखी आज मी, देह्भान विसरलो,
गाता-गाता गीत प्रितिचे स्वर-ताल विसरलो....
गाली फुलली अशी खळी , मी निजधाम विसरलो,
पापणितल्या लाजे मधे, अखंड आज मोहरलो...
अशी लाजली सखी आज, मी तप्त ग्रीष्म विसरलो,
वणव्यात आज ग्रीष्मच्या
मी वर्षा ऋत अनुभवलो.......

कवि : ____

Marathi Kavita : नाही मागत तुज्याकडे ...

2011-07-30T16:13:00.002+05:30

Marathi SMS :

2011-07-28T16:31:00.002+05:30

मैत्री म्हणजे काय असतं? एकमेकांचा विश्र्वास असतो?
अतूट बंधन असत? की हसता खेळता सहवास असतो?
मैत्री म्हणजे मैत्री असते, व्याख्या नाही तिच्यासाठी,
अतूट बंधन नसत, त्या असतात रेशीमगाठी

Marathi Kavita : वात्सल्य

2011-07-28T09:35:00.000+05:30

विहगा विहार करी गगनात
विहंग अवलोकनही करुनी
स्वच्छान्दाने घेई भरारी
निर्भय होई मनात

स्वपंखांच्या बल सामर्थ्ये
पवनावारी आरूढ होऊनी
गतिमान अवकाशात

ध्येयपूर्ती तुजप्रती लाभूनी
यशप्राप्ती जवळी हि असुनी
येई तू घरट्यात

असती आप्तजन वाट पाहत
भाव प्रेमळ असे मनात
वत्सलता नयनात

ऋणानुबंधाची हि नाती
जपुनी ठेवी हृदयात
सुखी होशील जीवनात

कवि : _____

Marathi Kavita : माझा हस्यामंत्र

2011-07-28T09:00:00.000+05:30

हसा आणि हसवा
हसून हसून लठ्ठ व्हा !
मनात आशेच्या कळ्या फुलवा
हस्याने करा सुगंधित हवा !
हास्याचा हा रंग नवा
जीवनात तो सदैव उडवा !
हस्याने जीवन वाढवा
दया आनंद भरभरून जीवा !
हसवुनी समाधान मिळवा
मैत्री अन नाती कमवा !
सुखाला हास्याचा साथ हवा
दू:खाना सुद्धा मित्र बनवा !
हास्याचा जीवनी निवारा
बहरे प्रेमाचा फुलोरा
दिसे आपुलकीचा मनोरा
मिले भावबंधाला दुजोरा
देई माणुसकीला सहारा
हाच असे हास्याचा डोलारा !
जो अपेक्षाभंगाताही, कष्टातही
दू:खातही, निराशेतही
हसत आणि हसवत राही
तोचि देवा लाडका होई !
हास्य म्हणजे एक शक्ति
सुख-आनंद-समाधानाची भक्ति
हास्य म्हणजे रेशमधागा
जो आपल्याशी बांधी जगा !
जीवन हे हस्यानेच संपवा
मरणाचेही हसुनी स्वागत करा
यमालाही आपला वाटे हेवा
जीवनालाही स्वत:च गर्व असावा !
आनंद सुखसंपन्न धनी व्हा
माझा हा "कानमंत्र" कायम लक्षात ठेवा !!!

लेखक : __________

Marathi Charoli : आठवन

2011-07-27T11:14:00.000+05:30

खरच तुझ्या आठवनिंना
दुसरी कुठलीच तोड नाही ......

तुझ्या आठवण झऱ्यां इतकी
तर साखरही गोड नाही !!!

Marathi Kavita : आस...

2011-06-23T14:12:00.001+05:30

ये कवेत सखये
आता गं बंध कैसे,
हुरहूर कोवळी ती
अंगांगी मोहरून ये...

तुजलाच साद घाली..
हा स्वप्नधुंद वारा,
हृदयांत स्वप्न सारी,
जागवून ये...

हळुवार गूंजणारी
स्वरतान कोकिळेची,
वीणेवरी मनाच्या..
झंकारून ये...

शब्दांत व्यक्त कैसे
होतील भाव सारे..
संवाद साधणारी
कविता बनून ये...

डोळ्यांत शोध माझ्या
स्वत्वास तू स्वतःच्या,
वेदना साऱ्या जीवाच्या
मागुती सोडून ये...

कवि : --------

Marathi Kavita : एक नाते

2011-06-20T17:39:00.001+05:30

एक नाते असत प्रेमाच,
एक नाते असत मैत्रीचे,
फ़रक असतो फ़क्त भावनांत .
प्रेम हे प्रेमाचा जागय व्रत असत,
पण .........!!!!!!!

मैत्रीचे नाते नकळ्त कधी,
प्रेमात बदलते कळ्तच नाही?

हा खेळ असतो फ़क्त भावनांत .!!
मग यता दोष कोनाचा????????

प्रेमाचा.....का ......मैत्रीचा......का ...
मनाचा???
मला पण मन आहे,
मला पण भावनां,

कवि : --------

Marathi Kavita : येणारा पाउस

2011-06-10T10:43:00.001+05:30

Marathi Kavita : नवी एक आशा

2011-06-08T10:37:00.001+05:30

Marathi Kavita : ओवी माहेराची गाते

2011-06-07T14:00:00.000+05:30

Marathi Kavita : कन्फ़्युजन

2011-06-06T16:57:00.000+05:30

Marathi Kavita : पहिला पाऊस असा येतो

2011-06-05T13:43:00.001+05:30

Marathi Kavita : चित्‍पाखरू

2011-06-03T14:41:00.000+05:30

Marathi Joke : विडंबन टवाळकी २

2011-06-01T13:42:00.000+05:30

Marathi Joke : विडंबन टवाळकी १

2011-05-31T13:42:00.000+05:30

तिसरा वाढदिवस !!!

2011-05-21T23:59:00.001+05:30

Marathi Joke : टवाळकी

2011-05-18T17:03:00.000+05:30

Marathi Joke : टवाळकी (बॉस)

2011-05-16T11:12:00.000+05:30

१.

२.

Marathi Joke : टवाळकी (स्टेनो)

2011-05-14T15:12:00.000+05:30

१.

२.

Marathi Kavita : रातदिन मनात मी

2011-05-11T16:07:00.000+05:30

Marathi Kavita : पुन्हा गुलाब ताजा होतो

2011-05-10T15:52:00.000+05:30

Marathi Kavita : ए राणी,

2011-05-09T15:52:00.000+05:30

अक्षय तृतीया

2011-05-05T17:34:00.000+05:30

अक्षय तृतीया हा दिवस म्हणजे हिंदू दिनदर्शिकेप्रमाणे वैशाख शुद्ध तृतीया आहे. अक्षय तृतीया साडेतीन मुहूर्तांपैकी एक शुभमुहूर्त आहे. आपल्या पूर्वजांच्या स्मृतींना उजाळा देण्यासाठी या दिवशी पितरांचे स्मरण करतात व त्यांच्या प्रतिमेचे पूजन करतात. या दिवशी मातीचे घागरीयेवढे मडके आणून, त्यात पाणी भरुन त्यात वाळा टाकतात. त्याने या पाण्याला सुगंध येतो. पळसाच्या पानांच्या केलेल्या पत्रावळीवर व द्रोणात खीर आंब्याचे पन्हे किंवा चिंचोणी, पापड, कुरडया इत्यादी वाढतात. सुगंधित पाण्याने भरलेला घट ब्राह्मणाला दान केला जातो. असे केल्याने पितरांचा आत्मा शांत होतो असे मानतात. या दिवशी सुरू केलेल्या कोणत्याही शुभ कार्याचे फळ ‘अक्षय्य’(न संपणारे) असे मिळते, असा समज आहे. – विकि

अक्षय तृतीया मराठी शुभेच्छापत्र : http://www.marathigreetings.net

Marathi Charoli : काही चारोळ्या...

2011-05-02T15:49:00.000+05:30

Marathi Kavita : फुलपाखरू

2011-04-30T10:28:00.000+05:30

Marathi Kavita : काळ ना थांबला कुणासाठी

2011-04-24T11:01:00.002+05:30

Marathi Kavita : एक वेडी आशा......

2011-04-22T11:01:00.000+05:30

Marathi Kavita : झळ...

2011-04-09T12:20:00.000+05:30

Marathi Kavita : आता कंटाळलोय जगायला...

2011-04-07T12:20:00.000+05:30

Marathi Quote : स्वप्न

2011-03-26T19:59:00.003+05:30

Marathi Katha : संघर्ष..

2011-03-25T09:47:00.003+05:30

Marathi Kavita : मन...

2011-03-23T09:42:00.003+05:30

!!!...जय भवानी जय शिवाजी...!!!

2011-03-22T09:51:00.003+05:30

Marathi Kavita : तुला कसा कळावा ..

2011-03-18T09:28:00.002+05:30

कवि : _____

जबाबदार...!!!

2011-03-17T11:47:00.009+05:30

ते तुला ग कळेल

2011-03-16T15:27:00.000+05:30

जागतिक मराठी भाषा दिवस

2011-02-27T10:06:00.003+05:30

जागतिक मराठी भाषा दिवस हा जगभरातील मराठी भाषकांकडून दर वर्षी २७ फेब्रुवारीस पाळला जाणारा दिवस आहे. मराठी कवी विष्णू वामन शिरवाडकर ऊर्फ कुसुमाग्रज यांच्या जन्मदिवसाच्या औचित्याने हा दिवस 'मराठी भाषा दिवस' म्हणून पाळण्याची प्रथा सुरू झाली.

Marathi Kavita : Fossil (शिलांगभूत जीवावशेष)

2011-02-26T11:45:00.001+05:30

Marathi Kavita : एकदा तरी

2011-02-24T11:44:00.000+05:30

Marathi Kavita : मन पाखरू

2011-02-22T11:07:00.001+05:30

Marathi Kavita : चालायचचं असं !!!

2011-02-21T11:02:00.000+05:30

Marathi Kavita : एक मैत्रिण आहे माझी

2011-02-19T11:02:00.000+05:30

कवि : ____

Marathi Kavita : छान वाटतंय !!

2011-02-13T10:37:00.001+05:30

Marathi Kavita : फुलवेडी...

2011-02-12T10:37:00.004+05:30

Marathi Kavita : आई साठी काय लीहू ? आई साठी कसं लीहू ?

2011-02-09T14:24:00.002+05:30

आई साठी काय लीहू ? आई साठी कसं लीहू ?

Marathi Kavita : निलाईत पापण्यांच्या...

2011-01-28T13:32:00.001+05:30

Marathi Kavita : प्रेमाचा PHOBIA

2011-01-27T16:30:00.001+05:30

Marathi Kavita : दोन आसू...

2011-01-18T15:58:00.001+05:30

life does not have any insurance

Marathi Kavita : रोज त्या दोघी स्टेशनवर भेटायच्या ...

2011-01-12T11:11:00.003+05:30

गर्दीत नेहमी घाईत दिसायच्या
सतत एकमेकींना शोधत फिरायच्या
नजर भिडली की हायस हसायच्या
रोज त्या दोघी स्टेशनवर भेटायच्या ...

एक नुकतीच त्यातली लग्न झालेली
तर दुसरीन आत्ताच पन्नाशी ओलांडलेली
मैत्रिणी नक्कीच नव्हत्या अन
आई - मुलीची ना खूण पटलेली

ओलावा परी तोच, त्यांच्या नात्याचा ...
रोज त्या दोघी स्टेशनवर भेटायच्या ...

कधी पिशवीतून आणलेले बेसनाचे लाडू
कधी स्टीलच्या डब्यातली पुरणपोळी
कधी गरम गरम केलेला गाजराचा हलवा
तर कधी कागदात नुसतीच लिंबाची गोळी

बाकावर एकमेकींना, मग प्रेमाने भरवायच्या ...
रोज त्या दोघी स्टेशनवर भेटायच्या ...
.
.
.
आज ती स्टेशनवर एकटीच दिसली
रोजच्या बाकावर जाऊन शांत बसली
ना शोधाशोध ना घाई कसली
लोकलमधेही कशी निमूट चढली

आज नाही सोबत, जशा नेहमी असायच्या ...
रोज त्या दोघी स्टेशनवर भेटायच्या ...

बरेच दिवस रोज मग हाच प्रकार
मनात माझ्या तेव्हा शंका हजार
न राहवून शेवटी मी विचारलं तिला
तिचे ते उत्तर आणि मी लाचार
.
.
.
" माझ्या माहेरी त्या शेजारी रहायच्या "
" आईन दिलेलं आणून मला द्यायच्या "
" आता कधीच नाही तुम्हाला दिसणार त्या "
" आता कधीच नाही स्टेशनावर येणार त्या "
.
.
.
तिचे ते बोल तिच्या हुंदक्यात विरले
डोळ्याकडे जाता पदर सारे मला कळले
तिच्या त्या वाक्याने आज गहिवरले
नात्यावीण नात्याचे गुज आज कळले

आता कधीच दिसणार नाही त्या, जशा नेहमी दिसायच्या ...
रोज त्या दोघी तेव्हा स्टेशनवर भेटायच्या ...

कवि : रुपेश सावंत
Flims are for entertainment for every home & personal

Marathi Kavita : "कविता" आणि "कविता"

2011-01-08T10:14:00.000+05:30

एक कविता शब्दांची
कागदावर उतरलेली
दुसरी प्रत्यक्षातली
मनामध्ये ठसलेली

एक आहे साहित्यातला
सुंदर आविष्कार
दुसरीचे हास्य जणू
धबधब्यातला तुषार

एक आहे साहित्यातली
अनादी आणि अनंत
दुसरीला मिळेना
आयुष्यातून उसंत

एकीसाठी झटत आहेत
विश्वातले साहित्यिक
दुसरीसाठी मरत आहेत
*** सारखे कितीक

कविता आणि कविता
दोन्ही लाख मोलाच्या
आमच्या आयुष्यात
दोघीही महत्वाच्या

कवि - महेश मोहरे

Marathi Kavita : मी तिला बोलावले

2011-01-07T10:13:00.000+05:30

सांजवेळी सोबतीला, मी तिला बोलावले
ती नव्हे भाऊच आला, पत्र त्याला घावले

तो म्हणाला थांब साल्या, तंगडी तोडीन मी
पत्र ज्याने तू खरडले, हात ते मोडीन मी

मी म्हणालो शांत हो रे, राग का आहे तुझा?
तूच साला मेहुणा मी, घोळ झाला रे तुझा

या विनोदा मीच हसलो, तो उभा दगडापरी
एकटा हा काय करतो? लावतो याला घरी

हाक त्याने मारली नी, चार गाड्या धावल्या
एक मागे एक सा-या भोवताली लावल्या

टोणगे होते सभोती, तो न आल एकटा
जीव प्रेमाहून प्यारा, गप्प रस्त्याने सुटा

कवि - राज

नविन वर्षाच्या हार्दिकशुभेच्छा !!!

2011-01-01T06:43:00.001+05:30

दे धक्का च्या सगळ्या वाचकांना नविन वर्षाच्या हार्दिक शुभेछा !!!

Happy New Year 2011

शुभेच्छापत्र : http://www.marathigreetings.net

नाताळाच्या शुभेच्छा!!!

2010-12-25T12:34:00.000+05:30

नाताळाचा सण, सुखाची उधळण! मेरी ख्रिस्तमस!
तुम्हाला व कुटुंबियांना ख्रिस्तमसच्या अनेक शुभेच्छा!

Image Source : http://www.marathigreetings.net

Marathi Kavita : हेच प्रेम ना ???

2010-12-25T11:02:00.000+05:30

ओढ़ लागली कशी ही, सख्या साजना
नकळत जे घडले अलगद, हेच प्रेम ना ????

हुरहुर ही मनी दाटे
जवळी तु नसे
दर्पणात पहाताना
तूच तु दिसे

समजाऊ मी उमजाऊ मी, कशी या मना
नकळत जे घडले अलगद, हेच प्रेम ना ???

पाहताना तुज समोरी
पापणी झुके
भाव येती ओठांवर
होउनी मुके

जागती कशा हळव्या, गोड वेदना
नकळत जे घडले अलगद, हेच प्रेम ना???

स्पर्श होता ओझरता
होई बावरी
रोम रोम जाई फुलुनी
जाई च्या परी

तु असावा मज समीप हीच कामना
नकळत जे घडले अलगद हेच प्रेम ना???

कवि : मोहिनी

Marathi Kavita : जेव्हां मिळेल एकांत...

2010-12-22T11:24:00.000+05:30

कधी मिळाला एकांत
तर् बसावे....एकटेच्
काढीत जून्या आठवणी
काही क्षणांच्या....हलकेच्

ते क्षण रंगवावे,
सजवावे डोळ्यांच्या पापण्यांवर
जे,...
कधी दुस-यात रमलेले,
कधी आपल्यातच् हरवलेले,
कुणावर रागावलेले..

तर कधी....
आपल्यावर् कुणी हिरुमुसलेले
अन् त्याचा रुसवा काढण्यासाठी
आपणही खोटे-खोटेच् रुसलेले

ते क्षण लांबवावे...
डोळ्यांच्या कोंदणात त्यांना
मंद हासवावे....
अशा क्षणांच्या स्मॄतीत,
डोळे भरुन येतात्
त्यातील काही आसवे
गालावरती ओघळतात

अशावेळी....
त्यातल्या काही आसवांना
हातावर झेलावे, पहावे
फक्त पहातच रहावे
आणि....

एका वेगळ्या आशेसाठी
त्यांस चवीने चाखावे
ते फक्त....

गडद स्मॄतींना पचविण्यासाठी
आणि त्या पून्हा जाग्या करण्यासाठी
जेव्हां मिळेल एकांत...........

Kusumagraja, Siravadakara: Eka sodha
Muktayana

Marathi Kavita : अजिंक्या

2010-12-21T11:24:00.002+05:30

कालच डॉक्टरकाका म्हणालेत,
घरी जायला हरकत नाही
मनासारखी धम्माल करायला
आता कसलीच अडचण नाही..

सकाळी जाग येईल आता
चिमण्यांच्या चिवचिवाटाने
रात्रीची चाहूल लागेल आता
रातराणीच्या मंद सुगंधाने..

आईने भरवलेली बासुंदी पुरी
छोटीने घातलेला सावळागोंधळ
बाबांनी केलेली थट्टा मस्करी
जोडीला याच्या मैत्रिणींचा घोळ..

एवढं सगळं छान होणार तरी
आईचा चेहरा का मलूल झालाय
बाबांचा हसण्याचा गडगडाटही
असा कुठेतरी हरवून गेलाय..

त्यांची ही मूकताच बोलकी होतेय
घरी जाण्याचे खरं कारणही
आता ही निःस्तब्ध शांतताच
नेमकी उलगडून सांगतेय..

त्यांना एवढेच सांगायचंय
आता सगळे सर्वार्थाने उपभोगायचंय
कणाकणाने खंगत मरण्यापेक्षा
क्षणाक्षणाने भरभरून जगायचंय..

अजिंक्य असा हा काळ
आ वासून समोर उभा ठाकलय
पण खंबीर, समाधानी मनाकडून
मात्र, कधीच पराभूत झालय...

-- मेधा

Marathi Katha : ऊन, वारा आणि पाऊस

2010-12-16T15:04:00.001+05:30

चार वाजले. उतरते ऊन शाळेच्या पटान्गणात थबकले.
तिथे पीटी चे हातवारे करणार्‍या छोट्या छोट्या मऊशार केसांवर, गालावर उतरले.
तिथून ते कम्पाऊन्ड्वर रेन्गाळून थेट पलीकडल्या झाडावर सरकले.

पहिली अ चा वर्ग चुळ्बुळ करत होता. मॅडमनी फळ्यावर लिहिलेले शब्द उतरवून घ्यायचे होते.

Wind, Will Wish........

Rain, Pain, Gain....

शब्द उच्चारून मॅडम त्याचा मोठ्याने विशिष्ठ ठिकाणी जोर देऊन उच्चार करत होत्या, त्या शब्दावर बोट ठेवून. चीनूच तिथे अजीबात लक्ष नव्हत. त्याला मॅडमचे शब्द फक्त ऐकू येत होते, दिसत नव्हते. त्याची नजर त्या उन्हातच अडकली होती, त्याला मॅडमनी लिहिलेल्या शब्दाच्या उच्चारातले साधर्म्य कळून घेताच येईना. त्या शब्दमधला तसा संबंध त्याला कळेचना. त्याने फळ्यावरील नजर पुन्हा त्या उन्हाकाडे वळवली.

“लक्ष कुठे आहे तुझा चिन्मय” मॅडम म्हणाल्या, तस दचकून चीनूने पुन्हा फळ्याकडे पाहील.

“लिहिल की नाही चिन्मय?” मॅडमचा आवाज कानावर आदळलाच. चीनूने पेन्सिल घेतली. वहीत तीन रेषात शब्द लिहायच्याऐवजी ते शब्द कागदावर नुसते भिरकावले आणि तो पुन्हा त्या उन्हाकाडे पाहायला लागला.

एकदाची शाळा सुटल्याची घंटा झाली, तीही त्याला ऐकू आली नाही, पण इतर मुलानी दप्तर आवरली म्हणून त्यानही दप्तर उचलल. डबा आत टाकला, पण पाण्याची बाटली, रबर, पेन्सीली सारे काही तिथेच डेस्कमधे राहीले. तो मुलांबरोबर बाहेर पडला.
“चीनू तू पुस्तकाना कव्हर घातलीस??” वर्गातल्या एका मुलाने विचारल.

चीनूने उत्तर दिल नाही.

“चीनू, उद्या माझा हॅपी बर्तडे आहे, तू येशील?” तरीही चिनू गप्प.

"सांग ना, बोल ना चीनू !!” मुले चिनुच्या मागे लागू लागली.

चीनू अद्याप संपूर्ण वाक्य सलग बोलत नव्हता. सुटे सुटे दोन शब्द बोलायचा आणि तेही दोनचारदा विचारल्यावर. तेही सर्वांशीच नाही.

“चीनू तुझी चित्रांची वही मला देशील?” कुणीतरी पुन्हा विचारल.

चीनू मान हलवून हसला. त्याने दप्तरातुन वही काढून त्याला दिली.

“चीनू तुझ पूर्ण नाव काय?” चीनुला ते सांगायचच नसत मुळी.

तोही ईरेला पेटला. मुलानी आता चीनुभोवती फेर धरला. दप्तारावर ठेका धरून सुरू केल.

“चीनू, चीनू बोल बोल. चीनू बोल, चीनू बोल."

चीनूने समोरच्या मुलाला ढकलल. फेर तुटला तिथून तो निसटला, भराभर इन्द्रयणीच्या वर्गापाशी आला.

मॅडम कसल्याशा गाण्याची रिहल्सल घेत होत्या.

.....वारा सुटला तुफान,
उडती झाडांची पाने…......

बाहेरही खुपसा वारा सुटलेला, झाड एकमेकांवर रेलत होती. तो सुटलेला वारा आता चिनुला वर्गातच दिसला. सारा वर्ग त्या वार्‍याने लपेटलेला गेलेला. मुलींचे केस उडत होते. मॅडमनी फळ्यावर लिहिलेली अक्षरे उडू पाहत होती, खडूचा चुरा सान्डत होता.

इंद्रायणीचा तिसरी "ब" चा वर्ग आता सुटला होता. बसचे होर्न वाजत होते.
इंद्रायणी मुलांच्या लोंढ्याबरोबर बाहेर आली तिने चिनुचा हात धरला आणि ती पळायला लागली.

“चीनू चाल लवकर, होर्न वाजतोय” ती म्हणाली. तिच्याबरोबर पळताना तिच्या वर्गात असाच ठासून भरलेला गाण्यातला वाराही चिनुच्या अंगाला बिलगला. कानात शिरला. आता त्याने इंद्रायणीचा हात सोडला आणि तो पळत पळत इन्द्रयणीच्या आधी बसमधे चढला. इंद्रायणी बसमधे चढली आणि बस सुरू झाली.

“चीनू तू रोजच उशीर करतोस” त्याच्या खिडकीच्या सीटजवळ बसलेला पराग म्हणाला. त्याने त्याला त्याची जागा दिली नाही. चीनू हट्टाने तिथेच उभा राहिला.

“चीनू तू इथे ये माझ्या जवळ” इंद्रायणी म्हणाली तसा चीनू धुमसत तिच्या जवळ आला.

"आपण उशीर केला ना? मग आपली सीट कशी राहील रे?" ती त्याला समजावत म्हणाली

बस सुरू झाली. तसा खिडकीतून वारा आत आला. नुकताच पाऊस सुरू झाला होता. जशा शाळा सुरू झाल्या तसा....

कदाचीत…. पाऊस येण्यापूर्वीच….....

"wind" चीनू बसच्या खिडकीबाहेर बोट दाखवून म्हणाला.

खर म्हणजे तो वाइंड फळ्यावरचा नव्हताच, तो इन्द्रयणीच्या वर्गातला होता. ....….चिनूं पाहील, त्या शाळेच्या भिंतीवरचा ऊन्हाचा पट्टा पलीकडे सरकून दूर कुठेतरी लांब झाडाच्या शेंड्यावर जाऊन शिष्टासारखा बसलेला. गोळा होऊन!

"ऊन" चीनू काहीसा मोठ्याने म्हणाला. इंद्रायाणीने त्याच्याकडे पाहील.

मघा तो "Wind" म्हणाला, आता तो "ऊन" म्हणतोय. या दोन शब्दमध्ये तिला काही दिसल नाही, जे चिनुला सापडल होत.

एरवी तिला चिनुच तुटक तुटक दोनतीन शब्दाच बोलण बरोबर कळायच. त्याच्या दोन शब्दातली रिकामी जागा बरोबर कळायची.

ती फक्त हसली त्याच्याकडे बघून. . तोही हसला सुरेखस. असा आतून हसला की त्याच्या गालाला गोड खळ्या पडत. आताही त्याच्या त्या खळीला बोट लावून ती म्हणाली "कुठे आहे ऊन?”

त्याने बोट दाखवल. आता ऊन असलेली ती झाडांची टोक मागे सरकलेली.

ते ऊनहि विस्कळीतसे…......... ते बसबरोबर पळतही नव्हते आणि एका जागी थांबलेही नव्हते

ते फक्त मधून मधून दिसत राहीले. .

मग बस त्याच्या बिल्डिंगजवळ थांबली, ते आता पुसलेच सगळे.

चीनू उडी मारुन उतरला.

“चीनू दप्तर………….!” इंद्रायणी ओरडली. “अरे वॉटर बोटल??”

“क्लासरूम…..” “त्याने संगितल.

"आई ओरडेल हा”. ती म्हणाली

त्याला पर्वा नव्हती. तो पुढे गेला मघाचे ऊन आता चक्क त्याच्या बिल्डिन्गवरच राहायला आलेले.

त्याने इंद्रायणीचा हात पकडला, हलवला. तिला ते दाखवले.

“ऊन” तो पुन्हा म्हणाला

“येस” ती आनंदाने म्हणाली. तिला त्याच्या ऊन्हापर्यंत पोहोचता आले होते.

चीनू आता बिल्डिंगासमोरच्या ग्राऊन्ड्कडे धावला. इंद्रायणी घरी चल म्हणत होती पण तिचा न ऐकता तो तिकडे धावला.

अजुन मुले यायची होती. पण काही मुल प्लास्टिकची रिंग घेऊन ती भिरकावत होती. रिंग दूर फेकण्याचा तो खेळ. चीनूने पाहील त्या मुलांची रिंग काही फारशी दूर जात नव्हती. पुष्कळदा पायाशीच नाहीतर थोडीशी दूरवर जाऊन पडत होती. मूळ विरसत होती चिनुला काही कुणी खेळायला घेतल नव्हत पण तरीही त्याने स्वतःच्याही नकळत ती रिंग उचलली आणि त्या मुलानी काही म्हणायच्या आत भिरकवालीसुद्धा!!

ती त्याला नेम धरून बिल्डिंगावरच्या त्या ऊन्हावर फेकायची होती पण ती त्या ऊन्हावर पोचलीच नाही. पण ग्राऊन्ड्च्या टोकाला लांब उभ्या असलेल्या झाडांच्या फांदीत जाऊन अडकली. इतक्यात लांब मुलानी टाळ्या वाजवल्या. अडकलेली रिंग कुणीतरी काढून आणली.

“अजुन एकदा” आणि ती रिंग त्या मुलानी आपण होऊन चिनुच्या हातात दिली.

ती पुन्हा भिरकावताना चिनुला वार जाणवला, तो रिंगबरोबर धावत गेलेला दिसला. आणि ऊनही. त्याला “विंड” आणि “ऊन” या दोन शब्दाच्या मध्येच जणू ती रिंग भिरकवायची होती. आता मात्र नेम चुकला नाही. वार्‍याबरोबर ती रिंग भिरभिरत गेली आणि चक्क त्या भिंतीवर पडलेल्या ऊन्हाला भोज्जा करून तिथेच पडली.

मुलानी पुन्हा जोराने टाळ्या वाजवल्या. त्या टाळ्यांच्या आवाजात तो मोठ्याने म्हणाला, “Wind, ऊन……………”

त्याचे ते शब्द कुणालाही ऐकू गेले नाहीत. अगदी इंद्रायणीलसुद्धा नाहीत. ती त्याला घरी चलण्याची घाई करू लागली
रंगलेला खेळ सोडून चीनू मुकाट्याने तिच्याबरोबर दुसर्‍या मजल्यावर आला.

तिथे दोघेही सामोरा समोर राहत. दोघांच्याही आया दारातच उभ्या होत्या.

“इतका वेळ का झाला चीनू?” आईने दारातुनच विचारल.

तर चीनू म्हणाला “विंड” खर तर त्याला म्हणायाच होता रिंग. पण ते न म्हणता तो नुसतच विंड विंड म्हणत बसला.

या विंडमधे आणि रिंगमधे काहीतरी वेगळच साम्य आहे. भिरकावताना रिंग म्हणजे विन्ड्च होते. चक्क! पण हे चीनूला सांगता नाही आल.

“चीनू खाली रिंग खेळत होता. अशी मस्त फेकली आई रिंग, झुईई करून!" इन्द्रायणी दारातून आत गेली. इकडे चीनूही. दोन्ही घराची दार बंद झाली. चीनूच दप्तर आईने घेतल.

"डबा नाही खाल्ला रे? आणि वॉटरबॉटल, कम्पास रिकामाच, काय रे चीनू??" आईने विचारल.

आपण वॉटरबॉटल का नाही घेतली हे त्यालाही आठवल नाही. आईने आता त्याची वही उघडली.

आठवडी नोन्दीत रिमार्क होता “सारख्या उच्चारांचे शब्द चीनूला कळत नाहीत” तेच फळ्यावरचे शब्द टिचरने
लिहीलेले होते –

wind, will, wish....
pain, gain.....

आईचा चेहरा उतरला. कस व्हायच या पोराच!! तिने चीनूला जवळ घेतल. अगदी जवळ, मग एका कोरया कागदावर तेच शब्द लिहिले.
मग चीनूला पुन्हा जवळ घेऊन संगितल.

“बघ चीनू या सगळ्या शब्दात काहीतरी एक कॉमन आहे. तिकडे बघ” पण चीनूच अजीबात लक्ष नव्हत.
मग आईने गणिताची वही उघडली. दोन अंकी बेरीज वाजबाकी…..त्यात फारस काही चुकलेल नव्हत.
तस जरास सुखावून आईने विचारून पाहील “वींड म्हणजे काय रे चीनू?”

तसे चीनूचे डोळे चमकले.
“वारा“ तो पुटपुटला. तो नेमक काय म्हणाला हे आईला धड समाजल नाही, पण वींड म्हणजे काय हे समजल्यासारखा चीनूचा चेहरा चमकत होता. “वींड” म्हणजे काय ते चीनू आता चक्क स्वतःच्या आत अनुभवतच होता. आणि ते अनुभवण याला फक्त एकाच शब्द होता “वारा” चीनू आता जरा मोठ्यानेच म्हणाला.

चार वर्षाचा झाला तरी चीनूला त्याची भाषा बोलता येत नव्हती. केव्हातरी एकदा पाणी असा म्हणालेला त्यावरून मुका नाही हे तर कळाल. ऐकू ही येत होत, “लाख शब्द कानावर पडतात तेव्हा मुल पहिला शब्द बोलत. चीनूच्या आईला स्पीच थेरेपीस्टने सांगीतल. प्रत्यक्ष बोलता नाही आल तर आपापल्या परिसराशी निगडीत असे पाचशे तरी शब्द आणि वस्तू मुलाला माहीत असायला हवेत, असे चाईल्ड डेवलपमेंटच शास्त्र सांगत होत. चीनूच्या आईला एकुणच चीनूची फार काळजी वाटत होती. चीनू पूर्ण वाक्य बोलत नव्हता. त्याचा संवाद त्याच्या स्वतःशीच होता. तो बोलत असलेले शब्द हे एकएकटे, सुटे आणि स्वातंत्र होते आणि त्यामधले साहचर्य कुणाला कळत नव्हते.
आपल्या भोवतालच्या जगातून शब्द उचलून भाषा घडण्याच्या त्या काळात चीनू मुळी असा तोंड मिटूनच बसला होता. चीनीच्या आईला याचीच फार काळजी वाटत होती. त्याचे बाबा सकाळी ओफीसाला जातात ते रात्रीच उगवतात.

र्‍या

कसा व्हयायच या मुलाच?
सुरुवातीला चीनूची आई त्याला स्पेशालिस्टकडे घेऊन गेली. त्याला सचीत्र तक्ता दाखवला. “बी” पासून सुरू होणार्‍या शब्दानी सुरूवात झाली. "बॉल" त्याच्या ओळखीचाच होता. “बॉय"ला तो म्हणाला "चीनू". "बॅकेट"जवळ आला तेव्हा बदलीत नळ सुटलेला, पाणी वहात होते. तर म्हणाला “न्हाऊ न्हाऊ!!”. मग आईचा पदर ओढून म्हणाला “पाणी बंद” ते ऐकून स्पेशालिस्ट थोडी हसली.

"याला बॅकेट शब्द उच्चारता आला नाही पण बकेटचा अर्थ समजला. चित्रातले वाहते पाणीही बंद करायला हवे हे तो तुम्हाला सांगतो. याची केस होपलेस नाही. तुम्ही सारख बोलत रहा त्याच्याशी. त्याच नाव, शाळेच वडिलांच नाव……

मग परेडच सुरू झाली,

“वॉट इज यूवर नेम?”

“चीनू”

“नो फूल नेम?”

“चिन्मय अविनाश”

“यूवर स्कूल नेम?”

“एव्हर ग्रीन स्कूल!!”

“नाऊ टेल मे द ग्रीन कलर इन इट?”

रंगाच्या तक्त्यातले रंग समोर ठेवून आलेला प्रश्न. आणि तक्ता बाजू सारून बाहेरच्या आसमन्तात त्या हिरव्या रंगकाडे दाखवलेले बोट …….

बाहेरचे रंग समजतात तर पुस्तकातले का नाही?............

आताही घरातल्या न आवडलेल्या भाजीशी पोळी खाऊ घालताना आई काही विचारतच होती. ताज्या पावसान झाड तरारत होती. प्रखर ऊन्हान काळपटलेला पानांचा रंग तर स्वतः झाडच विसरून गेलेली. फांद्या वार्‍या‍‍ने सळसळत होत्या. चीनूच तिकडेच लक्ष गेल. त्याला पुन्हा तो “विंड” शब्द सापडला. पण तो जोडता आला नाही. झाड वेगळ सळसळत ऊभ होत आणि वारा तर आता झाडावरून उतरून थेट आत आलेला. त्याने चीनूला स्पर्श केला त्याचे केस उडवले, कॅलेंडर खाली पाडल, आई चिडली. त्यानच चीनूच लक्ष ऊडाल, अस तिला वाटल. तीन खिडकी बंद केली.

"नो. नाही . चीनू रागान म्हणाला. बंद खिडकीवर त्याने रागाने बुकक्या मारल्या

"काय चालू आहे चीनू?" आई रागाने म्हणाली. चीनूने बंद खिडकीकडे बोट दाखवल आणि घुशश्यातच म्हणाला “विंड”!!

पण आईला आता त्याला शिकवायच होत.

“व्हॉट इस युवर टीचर’स नेम?”

चीनू ओठ घट्ट मिटून.

आईने पुन्हा विचारल, आवाज चढवून.

तो म्हणाला “खिडकी”- तिकडे बोट दाखवून, ती त्याला उघडायालाच हवी होती.

“तुझ्या टीचरच नाव सांग, नंतर.”

“लीना”

“नुसता लीना?” आईचा आवाज पुन्हा चढलेला.

“लीना मॅडम”

मग एकदाचा तो तास संपला.

आज इंद्रायणी बोलवायला आली, “ग्राऊन्ड्वर चलतोस का??” म्हणून पण आईने होमवर्कसाठी रोखून धरल. "डायारीत टीचरचे रिमार्क्स वाढत आहेत"

“आम्ही खेळून आल्यावर करू न” इंद्रायणीने त्याच्यातर्फे आश्वासन दील.

“नाही मग झोपेला येतो तो. आणि सकाळी साडेआठला बस येऊन उभी राहते.” आई आपल्या निश्चयावर पक्कीच. खालून खेळण्याचे खूप सारे आवाज येत होते. मग इंद्रायाणीने चीनूकडून कसाबसा अभ्यास करवून घेतला. त्या विंड, विल शब्दाच्या ओळीत तसेच कितीतरी शब्द येऊन हजर होते तिथे!

होमवर्क संपवून दोघही ग्राऊन्डवर आली. ग्राऊन्ड्च्या कडेला गवताचे पुंजके होते. तिथे एक फुलपाखरू येऊन बसल. चीनू जवळ गेला तर ते ऊडूनच गेल. आणि चीनूला एक नवा शब्द सापडला “फ्लाय”…..चीनून इंद्रायणीचा स्कर्ट ओढला आणि पुन्हा तो नवा शब्द उच्चारला. "फ्लाय”

“हो, हो” इंद्रायाणीने टाळ्या वाजवाल्या फुलपाखराच ते चिमुकल ऊडण आपल्या खेळात घेताना त्याना फार गंमत वाटली. वार अजूनही होतच, ते तिथल्या हरेक वस्तूला स्पर्श करतच होत. चीनूला चक्क दोन शब्द जवळ जवळ सापडले. “विंड” आणि “फ्लाय” ते मोठ्याने उच्चारून त्याने विजयाने इन्द्रयणीकडे पाहील. तिलाही तो काय म्हणाला ते समजल. चीनू आता ग्राऊन्ड्रच्या आडव्या उभ्या लोखंडी बार वरुन झरझार वर चढला.

इंद्रायणी चढली नाही. ती मैत्रिणींशी खालीच खेळत राहिली. वर चढल्यावर चीनूला वार हातातच आल्यासारख वाटल. ते माघच फुलपाखरू आता उडून झाडावर बसल. आता त्याचा मघाचा रंग ओळखू येईना. तो झाडातच मिसळला. त्याचा रंग आता चीनूला एकदमच समजला. पिवळा- हिरवा किवा दोन्हीचा मिळून.

“येल्लो – ग्रीन” तो एकदम मोठ्याने म्हणाला. पण त्याचे शब्द ऐकणारे जवळपास कुणीच नव्हते. ते त्याचे त्यालाच ऐकू आले. वरच्या बारवर तर वार मस्तच सुटलेल. “ग्रीन” तो पुन्हा म्हणाला.

“विंड, फ्लाय, ग्रीन” तो ते तीन शब्द ओळीने म्हणाला. मोठ्यानच. जणू वार्‍यानेच जवळ आणले.

“अंधार पडला, चल” म्हणून सांगायला इंद्रायणी खाली आली तर तिला ते ऐकू आले.

“काय म्हणालस? म्हण पुन्हा?” ती म्हणाली.

आता मात्र चीनूला ते तसेच पुन्हा ओळीने उच्चारता आले नाहीत. ते पुन्हा वार्‍यानेच इतस्तः केले होते!

“खाली ये चीनू “ ती म्हणाली

सगळे पांगले. आता ग्राऊन्ड्वर अंधार घेरून आला. पावसाळी अंधार, झाडांचा हिरवा रंग काळा पडत चालला. ग्राऊन्ड्मधल्या एकुलत्या एक दिव्याभोवती पंखाचे छोटे छोटे किडे जमले. बाकी सारा अंधार. घराघरातून दीवे लागलेले. ते खिडक्यातून डोकावत होते, पण बाकी अंधार. चीनू सरसर खाली उतरला आणि उतरल्याबरोबर त्यान इंद्रायणीला सांगितल “ब्लॅक”

“ब्लॅक, काय? अंधार!! चीनू तुला डार्क म्हणायच आहे का?”

चीनू रडवेला झाला. त्याला डार्क म्हणायच नव्हत. त्याला रंगच सांगायचाय, तो गोन्धळला. मघाचे ओळीने उभे असलेले शब्द पुन्हा सुटे, वेगळे झालेले त्याच्या चिमुकल्या जीवाला पेलवले नाहीत. तो रडवेलाच झाला. त्याने इंद्रायणीला मारायला कधी नव्हे तो हात उगारला.

“काय झाल? काय झाल चीनू?” तीन त्याला जवळ घेतल, खूप जवळ. आज तिला त्याची भाषा काळत नव्हती दोघ निशब्द घराकडे वळली.

चीनूच्या दारात अनोळखी चपला होत्या ते पाहून तो जास्तच बुजला.

काहीतरी समजलेल आपल्याला इंद्रायणीला सांगता नाही आल हे त्याला चांगलच जाणवल.

आता कुणी अनोळखी लोक आलेले, त्याच घर त्याला एकदम परकच होऊन गेल. घरी त्याच्या बोलण्याबद्दलच सुरू होते सगळे!

“लागला का चिन्मय बोलायला?”

“हो, थोड थोड”

“आता तर सगळच बोलायला पाहिजे त्याने”

“हो न”

“एक्सपर्ट काय म्हणतात?”

“त्याचा प्रॉब्लेम मल्टिपल लँग्वेजचा असु शकतो. शाळेत इंग्रजी, घरी मराठी, कॉलनीत हिंदी, मराठी, बंगाली.”

“खर म्हणजे वेगवेगळया भाषेतूनच मुल स्वतःची भाषा तयार करतात”

सगळा बोलण आपल्याबद्दलच सुरू आहे हे चीनूला समजल, स्वतःतला अभाव खोलवर रूतला.

“तुझ नाव सांग?” कुणीतरी सुरू करून दिल.

चीनूला नाव अजीबात सांगायाच नाही.

“नाव सांग चीनू” आईनही संगितल.

“ब्लॅक” तो म्हणाला त्याला रंगाबद्दल काही म्हणायचय आणि आईला नाव हव होत. आईचा चेहरा पडला.
"नाव सांगतो तो चांगल. पूर्ण नाव सांगतो” आईने चीनूचा विश्वास जतवला.

साडेआठला बाबा आले. मग मात्र सगळी मरगळ झटकून घर हसायला बोलायला लागल. इन्द्रयणीशी जुळते तशीच बाबा आणि चीनूची वेगळीच भाषा होती.

“काय केलस चीनू आज?”

रिंग फेकण्याचा आविर्भाव करून चीनूना संगितल.

बाबाना गंमत वाटली.

“खूप लांब गेली?”

चीनूचे डोळे चमकले तो एकदम म्हणून गेला “ऊन, ऊन”

बाबानी विचारल, तस चीनू म्हणाला “फ्लाय”

“काय फ्लाय? कोण ऊडाल?”

“बटरफ्लाय” चीनू म्हणाला मग बाबानी वेगळ काही विचारायच्या आतच तो म्हणाला “ग्रीन”

“ग्रीन म्हणजे हिरवा” बाबा म्हणाले, “कुणाचा रंग हा चीनू? झाडांचा?”

“बटरफ्लाय, फुलपाखरू” चीनूने आता मराठी आणि इंग्रजी दोन्हीत संगितल. त्याला एकदम काहीतरी सापडून गेल. तो आलटून पालटून “बटरफ्लाय, फुलपाखरू” म्हणायला लागला.

फुलपाखरू हिरवे पिवळे अशा मस्त रंगाचे होते न?? बाबा म्हणाले तस चीनू म्हणाला “येल्लो” हो ते पिवळेही होतेच.

“कुठे पाहिलस तू चीनू?”

“ग्रास, गवत,” चीनू खुश.

फुलपाखराचा रंग आता हिरवा पिवळा. काळा नाहीच. अजूनही एकदोन रंग फुलपाखरात होतेच. ते शोधत असतानाच चीनूला गाढ झोप लागली.

****************************************************

आज चीनूच्या वर्गाची पी टी होती.
हात वर खाली करता करता चीनूच लक्ष गेल.
आभाळ खूपच भरल्याने दूरवरून कुठून पाऊस येतोय.

त्या रिंगसारखाच भिरभिरत. वार्‍यात मिसळलेल ते पावसाच येण चीनूला पीटी करताना दिसल. तो जसा धावतो तसाच तो पाऊसही पळतच येत होता. वारा त्याला पुढे ढकलतोय.

“चिन्मय लक्ष कुठे आहे तुझ? सरळ उभा रहा" पिटीच्या मॅडम म्हणाल्या.

चीनू पार हरवलाय, त्याला वीन्ड्च्या शेजारी आता एक नवा शब्द सापडला आहे. “रेन, पाऊस”

तो पाऊस लीना मॅडमनी दिलेल्या ओळीत उभा नव्हता, तो वीन्ड्शेजारीच उभा होता. दूरवरून तो पाऊस आता कंपाऊंडपर्यंत पोचला. त्यावरून ऊडी मारुन तो आत येईलस, चीनूला वाटल. पण त्याला ऊडी मरावीच लागली नाही.

तो विंड! त्यानच ढकलल त्या पावसाला. आणि तो पाऊस एकदम ग्राऊन्ड्वरच आला. मूलाना भिजायला मस्त वाटल. चीनू तर स्वतःभोवतीच गोल गोल फिरायला लागला. कंपाऊंडवर बसलेले पक्षी भिजून बाजूच्या फांदीवर बसलेले चीनूने पाहिले.

पाऊस वाढला. मग भिजणहे सम्पल. शाळा सुटली. घंटा होण्याआधीच सगळ्यानी भरभरा वर्गातून दप्तर घेतली. चीनू दप्तर आणायला वर्गात गेलाच नाहि. तो सरळ इंद्रायणीच्या वर्गापाशी आला. तिचाही वर्ग सुटलाच. इंद्रायणी घोळक्यातून बाहेर आल्यावर चीनूने तिचा हात ओढला आणि तिला व्हरांड्यात आणल. आडवा तिरपा पाऊस – त्याने सगळा व्हरांडा भिजलेला.

चीनून दूरवर मघा पाऊस येताना दिसला, तिकडे बोट केल पण आता पावसाच तस येण पुसलच गेल. सर्वत्र पाऊसच! त्याचे कुठून येणे कुठे जाणे आता चीनूला कळेचना.

मग हातात हात घेऊन दोघ त्यांच्या बसकाडे धावली. त्याना घेताच, बस आज सुरू झाली नाही. अजून मुल यायचीच होती. चीनू इंद्रायणीजवळच बसला आणि त्यान तिला हळूच संगितल. बुजत, घाबरत, दोन शब्द जोडुन “रेन कम”!

मग तो जरा धिटाईने म्हणाला “विंड कम”!

आता जास्त विश्वासान म्हणाला “ चिमणी फ्लाय” मग स्वतःलाच काहीतरी नवीन सापडल्यासारख म्हणाला “बटरफ्लाय”

आता इंद्रायणीने त्याच एक गाणच बनवल.

पाऊस येतो, वारा येतो,
चिमणी ऊडते, ऊडते फुलपाखरू,
चीनू भिजतो, आम्ही भिजतो,
भिजले फुलपाखरू…………….

इथपर्यंत आल्यावर बस सुरू झाली. सगळी मुल आलेली. शेवटली ओळ मग इंद्रायणीने “बस झाली सुरू” अशी म्हणून टाकली,

“म्हण चीनू” इन्द्रायणी म्हणाली. चीनू थोडासा बावरला. मग म्हणाला “रेन कम, विंड कम”

आता पूर्ण बसच गाण म्हणायला लागली. ठेक्यात आणि तालात. चीनूही त्यांच्या सोबत म्हणू पाहत होता,

चीनूला इंद्रायणीच ते गाण आवडल. ते त्याला आवडलेल्या रेन आणि विंडबद्दल आहे हेही समजल. एका कळण्यातून दुसर कळण आणि दुसर्‍यातून तिसर……..

चीनूच्या घरपाशी बस उभी रहिली.रहिली.इन्द्रायणी आणि तो उतरले. आज ग्राऊन्डवर कुणी नव्हत. फक्त एक भिजलेल फुलपाखरू त्या गवताच्या पुंजक्यावर.

“फुलपाखरू” चीनू एकदम स्पष्ट म्हणाला.

“येस” इंद्रायणी आनंदाने चित्कारली, “ बघ चीनू, हे फुलपाखरू भिजल, थंडी वाजतेय त्याला!!”

बसमधल गाण म्हणत म्हणत इंद्रायणी चीनूसोबत आपल्या मजल्यावर आली.

दोघांची दार उघडीच होती, आया दारात वाट बघत.

भिजलेल्या दोघाना बघून आईने विचारल “अग छत्री?”

“छत्री, बसमधे राहिली” इंद्रायाणीने संगितल हसत हसत.

“चीनू, आणि दप्तर रे!!” आईने विचारल.

चीनू गालाला छानशी खळी पाडत गोड हसला.

मग दारातून आत शिरण्यापूर्वीच त्यान सुरू केल, अजुन आपल्याच घराच्या दारात उभ्या असलेल्या इन्द्रायणीकडे तिरपे पाहत मघाच इंद्रायणीच गाण!

पाऊस येतो…….
वारा येतो……..
चिमणी ऊडते………
ऊडते फुलपाखरू…….

चीनूचे उच्चार बरेच स्पष्ट होते. तो ते गाण पाठच म्हणत होता.

……….यातले रंग त्याला अखेर शब्दात सापडलेच, तो वेगान आणि विश्वासान आईकडे झेपावला.

समाप्त.

लेखिका : आशा बगे
Source : Orkut.com
| Marathi Story |

Marathi Charoli : नविन चारोळ्या

2010-12-14T10:35:00.001+05:30

तो तुझ्या गावातला पाऊस
माझ्या गावात फिरकलाच नाही
आयुष्यातला वैशाख असा
अजून कुठं संपलाच नाही.

अपेक्षाभंगाचं दु:ख तरी कुठलं
अपेक्षाच नव्हती तर?
माझ्या मनाचं काय घेवून बसलीस
तुझ्या मनातच नव्हतं तर?

नसतेस कधी मागे
तू ही मला छळण्यात
ओठ असतात मुके आणि
भलतेच असते डोळ्यात.

अशीच सारखी तु माझी
कायमच परीक्षा पहातोस
खर सांग तु माझ्यावर नक्की
कितपत विश्वास ठेवतोस

कोण कुणाची परिक्षा पहातंय
हे तर सगळं जग पहातंय
विश्वासाचं म्हणशील तर तो
पानिपतात गेल्याचं माहितंय.

तू म्हटलेस "जा"
मी वळलो फक्त
"परत ये" म्हणतेस कां
पाहिले होते फक्त.

ठरावामध्ये ठरतं का कधी
अश्रुंचं येणं-जाणं
आठवणी मनात दाटल्या कि
आपसुक डोळ्यांत साठतं

दोघे ही अबोल राहीलो म्हणुन
शब्दांना वाट फुटलीच नाही
तु बोलशील तु बोलशील असं म्हणत
नि:शब्दता कधी ओसरलीच नाही

शुन्याला एकदा भेट म्हणतोस
शुन्यातुन आधी बाहेर पडु तर दे
वजाबाकी करुन निरुत्तर झाले खरी
पण एकदा तरी उत्तर तपासुन बघु दे

तुझा दुसरा प्रश्न आला
उत्तराच्या आधीच
मी तर निरूत्तर असतोच
पहिल्याच्या आधीच

चारोळी लेखक : डॉ. अशोक आणि निशिगंधा

Marathi Kavita : मैत्रीचा श्वास

2010-12-12T12:15:00.005+05:30

तुझ्याविना हे जीवन सारे , व्यर्थ वाटते मित्रा
तू नसताना आनंदावर विरझन पडते मित्रा
कट्ट्यावरती होतो मजला कधी तू असण्याचा भास
तुला अन मला जोडणारा हा मैत्रीचा श्वास ||१||

गोडीगुलाबी भांडणतंटा कधी दंगा केला
आठवूनी मग त्या क्षणांना जीवही गहिवरला
पाझर फूठे आठवणीना अन येई तुस्या स्प्रे चा वास
तुझ्या स्मृतीने दाटला मग हा मैत्रीचा श्वास ||२ ||

गुपित सारे मनात दडवून कधीच बोलला नाहीस
जाणीव झाली मलाय तेव्हा तूच उरला नाहीस
का रे दिला लढा एकटाच या कर्करोगास
या शंकेने गोठला मग हा मैत्रीचा श्वास ||३||

भोगून यातना सोसून दुख शिंपडली तू सुख
त्या प्रेमाने हि मिटली नाही हि मैत्रीची भूख
तुझ्या संकल्पाने दिले आव्हान जणू मृत्यूस
रोजनिशी हि वाचताना दाटला हा मैत्रीचा श्वास
दाटला हा मैत्रीचा श्वास ,मित्रा हा मैत्रीचा श्वास ||४||

कवि : गजानन

Svatantryottara Marathi kavita, 1961-80
Adhunika Marathi kavita: Kahi rupe-kahi ranga

Mrathi Kavita : भोग...

2010-12-11T12:14:00.001+05:30

प्रभाती राम प्रहराला
भेटला पहाटवारा
स्तब्ध्तेत जगण्याचे तो
भोगित दु:ख होता

सावळ्या कृष्ण मेघाला
भेटलो होउनी राधा
न बरसता जगण्याचे तो
भोगित दु:ख होता

शरदातल्या चंद्रकलेला
भेटला सावला मेघ
चांदण्याविना जगण्याचे तो
भोगित दु:ख होता

माझिया ही प्रियाला
भेटले असेच की प्राक्तन
तीळ तीळ तुटत जगण्याचे तो
भोगित दु:ख होता

कवि : सुनील जोशी

Marathi Kavita : आपलेच दांत...

2010-12-04T10:34:00.004+05:30

काही गोष्टी जाणवून देखील
मनातच वागवायच्या असतात,
ओठ जर आपले तर मग
दांत काही कुणी परके नसतात!

ओठांच्या रेशमी महीरपींतच तर
दांतांची धार जपली जाते,
आणी लपली देखील!
हा दोष ना आपला, ना त्यांचा
असलाच तर रचनेचा.....
तो वेंगाडून दाखवायचा नसतो!

कधी तरी जीभ येतेच दांतांखाली-----
तिचा पडलाच जर तुकडा,
तर गिळून पोटांत घ्यायचा असतो.....

मग ओठांची महीरप हंसरी राखतांना,
दातांची धार अधीकच परजतांना
जाणवला जरी जीभेचा सल
तरी तो मनांतच वागवावा लागतो!!!

कवि : ______

Marathi Kavita : सत्य

2010-12-02T15:34:00.000+05:30

प्रत्येकाच्या आभाळाचा रंग निळा असतोच असं नाही!
आणी निळ्या आभाळाखाली जगणार्‍यांची तरी
सगळीच स्वप्नं निळी कुठे असतात?

खरं तर निळ्या स्वप्नांची गरज
लालभडक आभाळाखाली जगणारांनाच!

कर्दमांत लोळणार्‍यांसाठी तर कधीकधी
लाल देखील आभाळ नसतं----------
पण म्हणून काही ते जगणं सोडत नाहीत!!

माथ्यावर आभाळ आहे की नाही ते बघायला सुद्धा
रिकामा वेळ असावा लागतो-----------
आणि त्याचा रंग शोधायला प्रकाश!!!!!

जगावं की मरावं ह्याची चिंता
हेम्लेटसारख्यांनी खुश्‍शाल वहावी--------
माथ्यावरच्या निळाईची शान राखायला.......
सगळ्या हेम्लेटांच्या आयांसाठी मात्र
ऐश्वर्यमहालाचं छतच सत्य असतं!!!!!!

कवि : प्रभा

Marathi Kavita : उगाच नको

2010-11-24T11:29:00.000+05:30

उगाच नको
माझे शब्द हरवून गेले
माझे मला फ़सवून गेले
अतःकाळच्या वेदना जणु
अशा जखमा रूजवून गेले

आता बोलणार कोण ?
रूसणार कोण? हसणार कोण ?
गेले काय राहिले काय
उधळला डाव हिशोब मांडणार कोण?
एकदा आले पक्षी दोन
भेटून उडाले दिशांना दोन
दोन घडीची संगत त्यांची
जीव गुंतला का सांगे कोण

उडतांना ते सांगून गेले
आयुष्याचे ओझे करायचे नाही
जगायचे नाटक करायचे नाही
पुन्हा भेटण्यास चुकायचे नाही

पहा ओठावरती आले हासू
कात टाकूनी जन्मा येऊ
शब्द आता शोधुन काढू
त्यांना नवे रूप देऊ

पहा फुटले नवे धुमारे
भरली पुन्हा पानेच पाने
जन्मा आले हे गीत पहा
फुलले स्वप्न मनी पहा

झटकून टाकली जळमटे
मातीतून नवा कोंब फ़ुटे
जिंकले कोण हरले कोण
हिशोब आता उगाच नको

कवि : सोनाली जोशी

Marathi Kavita : आज खुणवी नविन गुन्हा

2010-11-23T11:28:00.000+05:30

काही कळत नाही, ठेच लागत जाइ, जरी पडलो पुन्हा पुन्हा
मी काटली सजा, माझ्या भरल्या ईजा, आज खुणवी नविन गुन्हा

मी वळत गेलो, मन जाळत गेलो, केल्या कितीक तडजोडी
तरी मधुनचि, कधी वाटे काढावी, सा‍र्‍या दुनियेची खोडी
उरे कोळसा काळा, सुंभ जळाला सारा, पण पीळ त्‍याचा जाईना
मी काटली सजा.......

मी चांगला झालो, मी वायाही गेलो, कधी झालो मी व्यवहारी
ल्यालो फाटके कधी, किंवा कापडं साधी, कधी घातली भरज़री
तरी कपाटात, अजुनही माझ्या, ठेवणीतला सदरा जुना
मी काटली सजा.......

मी फसलो खूप, उगा हसलो खूप, कधी उगीच गहिवरलो
कधी वेडा मी झालो, कधी शोधतांना काही, स्वतःच हरवलो
पण जाऊदे सारे, एक वाटते खरे, की जगलो क्षणा क्षणा
मी काटली सजा.......

कवि : आशिष

Marathi kavita : बायको म्हणजे - विडंबन

2010-08-20T17:59:00.002+05:30

बायको म्हणजे
नुसती कायली
थंडीचा वणवा करणारी
बायको म्हणजे
पावलोपावली
नवर्याला वेठीस धरणारी

बायको म्हणजे
सांता-बंता
हसण्यासाठी चोरीचा
बायको म्हणजे
अवघड गुंता
फसण्यासाठी दोरीचा

बायको म्हणजे
भलती केस
आशेवर झुलवणारी
बायको म्हणजे
बोटाला ठेस
विसरलं दु:ख खुलवंणारी

बायको म्हणजे
राजकारण
पंचवार्षीक खेळण्यासाठी
बायको म्हणजे
जाच-कारण
घरी लवकर जाण्यासाठी

बायको म्हणजे
चढा ओढ
नकोनकोशी वाटणारी
बायको म्हणजे
कुत्तर ओढ
अस्तित्वाला चोपणारी

बायको म्हणजे
काळा मेघ
सगळीकडे कोसळणारा
बायको म्हणजे
अनियन्त्रिक वेग
चालता चालता ढासळणारा

कवि : रमेश ठोंबरे

१) सर्वप्रथम तुषाराम महाराजांची माफी मागून ....
२) माझ्या सह सर्वांच्या सर्व बायकांची माफी मागून हि गुस्ताखी केली आहे .....

सावधानतेचे ७ इशारे :

१) कवितेतील मतांशी स्वतः कवी हि सहमत नाही ......
२) कवितेतील मजकूर आपल्या जीवनात हानी पोहोचउ शकतो तेंव्हा सावधान.
३) कविता scrap करताना कवीचे नाव टाळावे हि विनंती.
४) scrap चुकून बायकोने वाचल्यास होणाऱ्या परिणामांची जवाबदारी पूर्णतः आपली .... म्हणजे तुमची.
५) उद्या मलाच scrap करू नका म्हणजे मिळवली.
६) विवाहित पुरुश्यानी इकडे न फिरकलेलच योग्य.
७) फक्त हसण्यावर न्या हसं करून घेऊ नका.

Marathi Kavita : आज माझे पाकीट हरवले

2010-08-20T17:54:00.000+05:30

आज माझे पाकीट हरवले
.
.
.
होते थोडे फार पैसे
काही माझे कार्डस होते..
त्यात फर्स्टक्लास चा पास ही होता
आणि काही चिटोरे होते...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
सोबत हरवला तो फोटो
आपण एकत्र काढला होता
हरवला तो एक कागद ज्यावर
तुझ्या प्रेमाचा कबुलीजबाब होता...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
हरवली ती सारी तिकिटे
एकत्रित आपण जेथे प्रवास केला होता...
अन त्या तिकीटावरही तू
हसत हिशोब मांडला होता...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
हरवली ती गुलाबाची पाकळी
जे फुल तुला मी दिले होते..
माझ्याशी अखेरचा निरोप घेताना
फुल ते हसत परत केले होते...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
हरवला तो कागद सोबत
ज्यावर तुझ्यासाठी काही कविता केल्या होत्या
होत्या वाचून दाखवायच्या तुला एकदा
पण कवितांना त्या अर्थ राहिला नव्हता...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
हरवले ते पत्र सोबत
कधी काळी तुला लिहिले होते..
प्रेमाचे शब्द ऐकण्या अगोदर..
शब्दांनाही तू नाकारले होते...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
होता तुझा एक फोटो
ज्याच्याशी माझा संवाद असायचा
तुजवरील प्रेम ऐकताना
फोटोही कधीतरी लपून रडायचा...

आज माझे पाकीट हरवले...
.
.
.
हरवल्या त्या आठवणी सार्या
ज्यांच्या आधारे मी जगत होतो..
मिळाले पाकीट तर द्या हो पुन्हा मला
आठवणींविना त्या मी अधुरा होतो....मी अधुरा होतो...

कवि : शिरीष सप्रे

Marathi Kavita : ती तशीच राहू दे ना मला

2010-08-13T09:45:00.003+05:30

ती :

आता करायचच आहे कुणाशी तरी
तशी दोन-चार मुलही सांगून आली
कोणी बघितलाच असशील तर सांग त्याला
काल शेवटी आई पण बोलली

म्हटलं विचाराव तुला
तू आहेस का तयार
अजूनही आवडते तुला
का सोडलास विचार

मी :

धाड धाड धाड
ती फक्त बोलतच होती
सुटली तेव्हा अशी काही
थांबायचं नावच घेत नव्हती

शांतपणे मी सारे ऐकून घेतले तिचे
नंतर उगीच माझे मलाच हसू आले
खेळणे झाले कि राव, तुमचे हे असे
सगळेच आले आणि कसे खेळून गेले

तेव्हा नाकारले होतेस, जोरात हसून
मी पहिलेच नाही तुला, त्या नजरेतून
दुसरी चांगली मिळेल, मला जा विसरून
मग थट्टा केलीस माझी, चार चौघींना सांगून

मी मात्र वेडा तुझ्यावर प्रेम करणारा
झिडकारलेस तरी तुला दुरूनच पाहणारा
त्याग म्हणजे खर प्रेम सगळ्यांकडून ऐकणारा
सुखी रहा म्हणत तुझे स्वप्न रोज जगणारा

का वागलीस तेव्हा अशी ... माहित नाही
काय आता मनात तुझ्या ... काही कळत नाही
काय हवय मलाही ... काही उमजत नाही
बायको म्हणून भेटशील पण प्रेम .... माहित नाही

करायचच आहे कुणाशी तरी
मग कोणीही भेटेल कि तुला
मी जिच्यावर प्रेम केल
ती तशीच राहू दे ना मला

कवि : रुपेश सावंत

Marathi Kavita : बोल

2010-07-29T09:50:00.002+05:30

हे आजचे गीत आहे, आजचा हा उमाळा..
काल ही नवाच होता
आज ही नवा नवा..

हा आजचा भाव आहे, आजची ही कविता..
कालही खराच होता
आज ही खरा खरा..

थांबल्या जगात तरीही, राग तोची तो जुना..
कोत्या जगात अजूनही
आलाप तोची तो पुन्हा..

हा आजचा बोल आहे, आजची ही दुविधा..
कालही दऱ्याच होत्या
आज ही दऱ्या दऱ्या..!

कवि : स्वाती फडणीस

Marathi Kavita : त्या रक्ताच्या नात्याला तरी तोडू नकोस...

2010-07-26T11:00:00.002+05:30

सकाळी उठलो तर वाटलं कुणी तरी भेटणार
आपल्या हृदयाचा ठाव कुणी तरी घेणार
योगायोगानेच आपली ओळख झाली
वाटलं मनाला कुणीतरी जवळची भेटली

मैत्रीच्या झाडात आपल्या लागले प्रेमाचे फळ
संकटांच्या क्षणीच नेमके दिले तू मला बळ
मैत्रीच्या नात्याला तू एक नविनच आयाम दिलं
एक अजुन बहिण भेटल्याने मन स्फंदून गेलं

पहिले रोज काही नविन घडत नव्हतं
आता मात्र सांगायलाही वेळ पुरत नव्हतं
काय सांगू काय नाही असं व्हायचं
तू समोर आलीस की सगळ विसरायला व्हायचं

आठवते का ग तुला पहिल्या राखिला तू मला राखी पाठवली नव्हतीस
सख्या भावांच्या गर्दित तू या मानलेल्या भावाला विसरली होतीस
विचारल तर म्हणालीस अरे घरी वेगळ वाटेल
तुझ्या माझ्या नात्याचं सत्य कस कोणी समजेल

तेव्हाच मी ठरवलं आपल्या मनाशी
एक वेळ अशी येईल जेव्हा तू मला धरशील उराशी
आठवेल तुला आपण क्षणोक्षणी किती भांडायचो
उगाचच खिलज्या पाडून पुन्हा मनवायचो

एके दिवशी नको तेच अघटित घडले
तुला तुझ्या रक्ताच्या नात्याचं कुणीतरी भेटले
अनवधानानी तू त्याच्याशी जवळीक करत गेलीस
रक्ताच्या भावापुढे मानलेल्या भावाला विसरून गेलीस

दिवसांमागुन आठवडे महीने निघून गेले
आपले मात्र बोलायाचे तसेच राहून गेले
एकदा भांडणाचा उद्रेक झाला
तुझ्या त्या रक्ताच्या भावाने आपला सम्पर्कच मिटवला

आजही तुझ्या आवाजाची वाट बघतोय
प्रेमाने "दाद्या" म्हणशील म्हणून रोजच मरतोय
एकदा ताई म्हणालो नाही याचा का एवढा बदला घेतलास
माझ्या वाटचा घास तू त्याच्या तोंडी भरवलास

कधीही विसरु नकोस आपल्या या भावाला
धाकटी बहिण असुनही तुला तिचाच दर्जा देणार्याला
कधी तरी माझी आठवण काढशील का ग
मानलेल्या या भावाला आठवशील ना ग

असशील तू दूर सध्या तरी माझ्या मनात राहशील
हाक तर मारून बाघ सदैव मला तुझ्यासाठी उभाच बघशील
मानलेल्या नात्यापेक्षाही श्रेष्ठ असतं का ग रक्ताचं नातं
फुल तरी विसरते का आपल्या झाडाचं पातं

आपल्या प्रेमाला कधी विसरु नको
एव्हढच मागतो की त्या रक्ताच्या नात्याला तरी तोडू नकोस...

कवि : अक्षय